به شيوه خود زيستن ,شجاعت مي خواهد,
دل وجرات مي خواهد,
به شيوه خود زندگي کن ,شبيه خودت باش وبس .
نگران عوام نصيحت گو نباش .
زندگي خود را ترسيم کن .
از روي نقش کهنه ديگران نقاشي نکن.
خلاق باش.
اگر هم در شيوه خود برخطا باشي,
بهتر از آن است که ديگران به جاي تو زندگي کنند
وتو بر ثواب باشي .
زيرا کسي که به شيوه ديگران زندگي مي کند
وبر صواب است ,
زندگي را به بطالت مي گذراند,
و کسي ککه بر شيوه خود زندگي مي کند
وبر خطاست ,
بااخره دير يا زود
از خطاي خويش درس خواهد گرفت.
او خطاي خويش را
دست مايه ي تجربه اي تازه خواهد کرد
و با تجربه هاي خويش خواهد باليد.
تنها کساني تجربه خواهند کرد
و خواهد آموخت که
آماده ي خطاها واشتباهات خويش اند,
وبهترين راه اشتباه کردن ,
آن نيست که به ديگران گوش بسپاري,
بلکه آن است که به شيوه ي خود زندگي کني
وبا چشمان خود ببيني !
.پیام اصلی من این است :
زندگیت را بر مبنای ترس بنا نکن,
بی هیچ واهمه ای زندگی کن .
تنها در این صورت است که به معنای واقعی کلمه ,
زندگی کرده ای .
ترس تو را بسته نگه می دارد
ومانع باز شدن وشکوفایی ات می شود.
ترس موجب می شود که پیش از اقدام به هر کاری ,
هزارو یک نگرانی و دغدغه راه تو را سد کنند,
آیا این درست است ؟غلط است؟
اخلاقیست >غیر اخلاقی ست؟
عرفی است ؟خلاف عرف است ؟
فکر کردن به این ها توراسردرگم تر می کند.
این ها سیاه چاله های کهکشان روح تواند.
رهیلفت من کاملا متفاوت است .
انسان جایز الخطاست.
خطا کردن لازمه ی انسان بودن است
ونیز انسان شدن است.
فقط یک چیز را در خاطر داشته باش :
سعی کن خطا های خودرا تکرار نکنی.
تکرار خطا ها نشانه حماقت است
+ نوشته شده در دوشنبه سوم اردیبهشت 1386ساعت 20:3  توسط
|
